آدمی دو قلب دارد

قلبي كه از بودن آن با خبر است و قلبي كه از حظورش بي خبر.
قلبي كه از آن با خبر است همان قلبي ست كه در سينه مي تپد
همان كه گاهي مي شكند
گاهي مي گيرد و گاهي مي سوزد
گاهي سنگ مي شود و سخت و سياه
و گاهي هم از دست مي رود...

با اين قلب است كه عاشق مي شويم
با اين قلب است كه دعا مي كنيم
با همين قلب است كه نفرين مي كنيم
و گاهي وقت ها هم كينه مي ورزيم...


اما قلب ديگري هم هست.قلبي كه از بودنش بي خبريم.
اين قلب اما در سينه جا نمي شود
و به جاي اينكه بتپد.....مي وزد و مي بارد و مي گردد و مي تابد
اين قلب نه مي شكند نه ميسوزد و نه مي گيرد
سياه و سنگ هم نمي شود
از دست هم نمي رود


زلال است و جاري
مثل رود و نسيم
و آنقدر سبك است كه هيچ وقت هيچ جا نمي ماند
بالا مي رود و بالا مي رود و بين زمين و ملكوت مي رقصد

اين همان قلب است كه وقتي تو نفرين مي كني او دعا مي كند
وقتي تو بد مي گويي و بيزاري او عشق مي ورزد
وقتي تو مي رنجي او مي بخشد...

اين قلب كار خودش را مي كند
نه به احساست كاري دارد نه به تعلقت
نه به آنچه مي گويي نه به آنچه مي خواهي


و آدمها به خاطر همين دوست داشتني اند
به خاطر قلب ديگرشان
به خاطر قلبي كه از بودنش بي خبرند

بار ديگر از راه ميرسي و با نسيم گرم كربلايي

قصه آلاله هاي سرخ را به گوش جان مي رساني

دوباره سكوت تاريخ را در هم مي شكني و بغض ناله را از تنگناي حنجره ها آزاد مي كني

بار ديگر از راه ميرسي و برف سكوت را با آفتاب عشقي كه بر آسمان سينه داري

آب مي نمايي و آن را به اقيانوس خروشان فرياد مي رساني!

یا حسین

روزها همچنان از پی هم میگذرند

 و دوباره محرم با آن حال و هوای سحر انگیزش از راه میرسد

دوباره عطر خوش حسینی به مشام میرسد

                 و نوای «یا حسین» گوش جان را نوازش میدهد

محرم که می آيد بغض در گلو هايمان تازه ميشود و غم در خانه دلمان ساکن

          فقط اشک است که ميتواند غبار غم را از دلهايمان بشويد!

نميدانم چه رازی در نام حسين(ع) نهفته است که ما را اينچنين ديوانه و مجنون کرده...!

          حسين......عاشورا....کربلا...! عجب غربتی دارند بعضی وازه ها !

به راستی چه کسی ميداند حسين کيست غير از خدا؟

      چه قدرتی عشق حسين را در سينه هايمان قرار داد و ما را حسينی ساخت؟!

 دلم ميخواهد گريه کنم!

              دلم ميخواهد بدانم حسين کيست؟

دلم ميخواهد او را بشناسم!

                            دلم ميخواهد فقط از حسين دم بزنم

«در این ایام و در لحظه های بارانی دعا همدیگر را فراموش نکنیم»

التماس دعا..........

آهای خبر خبر من اومدم

 ببخشید که یه مدت نبودم  ومرسی که شما  بهم سر میزدیدوبرام پیام گذاشتید

اما بهتون قول میدم دیگه از این به بعدباشم اونم باکلی مطلب جدید و توپ

باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش

وین سوخته را محرم اسرار نهان باش

زان باده که در میکده عشق فرو شد

ما رادوسه ساغر بده و گورمضان باش

در خرقه چوآتش زدی ای عارف سالک

جهدی کن و سرحلقه رندان جهان باش

دلدار که گفتا بتو ام دل نگرانست

گو می رسم اینک بسلامت نگران باش

خون شددلم ازحسرت آن لعل روان بخش

ای درج محبت بهمان مهر و نشان باش

تا بر دلش از غصه غباری ننشیند

ای سیل سرشک از عقب نامه روان باش

/////////////////////////////////////

ادمی دو قلب دارد

قلبي كه از بودن آن با خبر است و قلبي كه از حظورش بي خبر.
قلبي كه از آن با خبر است همان قلبي ست كه در سينه مي تپد
همان كه گاهي مي شكند
گاهي مي گيرد و گاهي مي سوزد
گاهي سنگ مي شود و سخت و سياه
و گاهي هم از دست مي رود...

با اين دل است كه عاشق مي شويم
با اين دل است كه دعا مي كنيم
با همين دل است كه نفرين مي كنيم
و گاهي وقت ها هم كينه مي ورزيم...


اما قلب ديگري هم هست.قلبي كه از بودنش بي خبريم.
اين قلب اما در سينه جا نمي شود
و به جاي اينكه بتپد.....مي وزد و مي بارد و مي گردد و مي تابد
اين قلب نه مي شكند نه ميسوزد و نه مي گيرد
سياه و سنگ هم نمي شود
از دست هم نمي رود


زلال است و جاري
مثل رود و نسيم
و آنقدر سبك است كه هيچ وقت هيچ جا نمي ماند
بالا مي رود و بالا مي رود و بين زمين و ملكوت مي رقصد

اين همان قلب است كه وقتي تو نفرين مي كني او دعا مي كند
وقتي تو بد مي گويي و بيزاري او عشق مي ورزد
وقتي تو مي رنجي او مي بخشد...

اين قلب كار خودش را مي كند
نه به احساست كاري دارد نه به تعلقت
نه به آنچه مي گويي نه به آنچه مي خواهي


و آدمها به خاطر همين دوست داشتني اند
به خاطر قلب ديگرشان
به خاطر قلبي كه از بودنش بي خبرند

بازم احساس تنهایی میکنم.

تنهای تنها در سرزمینی نا اشنا میان حقایقی که ازان گریزانم

در این هنگام دنبال کسی میگردم تا حرف دلم رو برایش باز گو کنم

اما وقتی از همه کس وهمه چیز ناامید می شوم به خلوت ترین مکان پناه می برم

وبه دور از چشم دیگران اشک می ریزم اشک هایی که بیان کننده درد های درونی ام هستند

ودر میان اشک هایم تو را صدا می زنم ومیخواهم که کنارم باشی

 ولی تو نیستی عزیزم وفقط یاد توست که به من ارامش میده

 بیا پیشم امروز بیش از اندازه به تو محتاجم ....باورم کن... 

                            //////////////////////////////////////////////////////////

می نویسم اری من می نویسم از عشق برایت حرف می زنم تا تو باور کنی

 چقدر دوستت دارم عشق را معنا می کنم تا بفهمی معنای عشق من تویی من

 زندگی می کنم تا بدانی برای تو زنده ام ای تمام زندگی ای همه هستی من...

 وقتی سکوت می کنم تو فکراینه که تا کی با من می مونی وقتی تو چشمات

 خیره می شم می خوام که از چشمام حرفمو بخونی وقتی سرمو روی سینه تو

 میزارم دوست دارم با صدای قلبت اروم بشم وقتی دلم میگیره دوست دارم با

 اغوش گرمت تمومه دل تنگی ام یادم بره وقتی بهت می گم دوستت دارم

 مطمئن باش از ته قلب میگم...

 یادت در ذهنم وعشقت در قلبم عطر مهربانیت در تمام وجودم است عزیزم

 محبت را در پاکی نگاهت صداقت را در وجود مهربانت معنی کردم بدان

 که زیباترین لحظه هایم در کنار تو بودن است...

                                                                ... بی تو می میرم...         

نمی دانم زندگی چیست...؟

 اگر زندگی شکستن سکوت است سالهاست که من سکوت را شکسته ام

 اگر زندگی خروش جویبار است سالهاست که من در چشمه ی جوشان

 زندگی جوشیده ام اما این نکته را فراموش نمی کنم که زندگی بی وفاست

 زندگی به من اموخت که چگونه اشک بریزم اما اشکایم به من نیاموخت

که چگونه زندگی کنم...

   تو آخرین  سکوتی برای سرزمینم     تو آخرین غزالی به دشت پر خزینم

     تو آخرین کبوتر تو آخرین نسیمی    

        ببوی درد عشقم تو آخرین شمیمی

            تو آخرین صفا ی صدای آبشاری       

                 برای جنگل سبز تو نغمه ی هزاری

                             برای بازگشتم تو آخرین نشانی      

                                  برای قلب سردم تو بهترین توانی

                                             برای دفتر غم تو آخرین کلامی     

                                برای قلب خسته ام تو آخرین پیامی

                              بگوی که روزگاری به سرزمینم آیی

                             تو ای رمیده ی من تو هم از آن مایی

شقایق

  با شقایق  میتوان در بزم گل پروانه شد

   غریبی بیکسی بیگانه ی بیگانه شد

  با شقایق میتوان تا مرز دل پرواز کرد

 با شقایق میتوان با عشق هم همخانه شد

  شاهدان عشق مرا دیوانه میپنداشتند

  با شقایق میتوان دیوانه دیوانه شد

    چهره ی گل زشادی رنگ مستی میگرفت

              چون شقایق جام بزم مستی مستانه شد

            چون عروس باغ صور ت را به نامحرم گشود

              قصه ما با شقایق غصه ای جانانه شد

           قصه عشق من و او قصه ای کوته نبود

            داستان عشق ما زیباترین افسانه شد

                میروم دیگر چون پرستوها تاکنم ترک اشیان دیگر

              بر نمیگردم زین ره رفته چون نمیگردی مهربان دیگر

      خسته از تاریکی شبهام میروم افسرده و تنها تا کشم تا قصر رویاها

     تا ببینم طلوع فردا رابه جز اشک غم تو بارانی به کویر دلم نمیریزد

  جز نوای غم و پریشانی زدل ساز من نمی خیزدمیروم آهسته از سر راهت

                        برو دست خدا به همراهت

بهونه ساز قصه هام، اين آخرين نوشتمه

حرفاي عاشقونه نيس، يه برگي از گذشتمه

نامه ي آخر دلم، نشونيه صداقته

اين دل نوشته هاي من، راستي چقدر بي منته

گذشته يعني خاطره، خاطره يعني فاصله

فاصله ي يه آرزو، با چشمي كه منتظره

تو زندگي آدما، خاطره ها نشونيه

آخر قصه ها فقط، اين خوبيه كه مي مونه

تو برگ آخر دلم، از غصه چيزي نمي گم

كاري به هيچكي ندارم، فقط مي گم دوست دارم

به خاطر مهربوني، كه تار و پود تو داره

به خاطر محبتت، كه از سرم زياديه

براي پاكي چشات، كه هيچكي ديگه نداره

واسه تموم خوبيات، خيلي دلم دوست داره

يه قول مردونه بده، يه قولي كه يادت نره

يادت نره واسه دلم، اسم تو جادو مياره

يادت نره كه قلب من، به چشماي تو راه داره

يادت نره چشماي تو، خودش يه دنيايي داره

از همه چي مي خوام بگم، حتي از حرفاي خودم

مي گم كه معذرت مي خوام، جون تو و جون خودم

كاشكي مي شد كه زندگي، هميشه اينجوري باشه

بدوني كي مي خواي بري، تا عشق اون يادت باشه

كاشكي مي شد كه آدما، هميشه مهربون باشن

به بدي ها فكر نكنن، حرفاي خوب بلد باشن

كاشكي مي شد براي هم، فقط يه سايه نباشيم

واسه شباي تنهايي، مرحم درد هم باشيم

ترانه بارون دلم، به اسم تو تموم ميشه

خواب و خيال و رؤياهام، با ياد تو حروم ميشه

بعد از خدا تو زندگيم، تويي و بس يادت باشه

بذار كه دنيا خوش باشه، هرچي ميشه بذار بشه

رازي كه بين ما دوتاس، پيش كسي بازگو نشه

اين قلب پاك و مهربون، رفيق نيمه راه نشه

اين برگ سبز دل من، كنار عكس تو باشه

حالا ديگه بايد برم، حرفاي من يادت باشه...

آنکه بامن شدبه غربـــــت آشـــــــــنا    یادش بخیـــــــــــــــــر

شدزمن بادیده ی گریان جــــــــــــدا     یادش بخیــــــــــــــــر

بازم احساس تنهایی میکنم.

تنهای تنها در سرزمینی نا آشنا میان حقایقی که از

آن گریزانم در این هنگام دنبال کسی میگردم تا حرف دلم رو برایش باز گو

کنم 

اما وقتی از همه کس وهمه چیز ناامید می شوم به خلوت ترین مکان پناه

می برم وبه دور از چشم دیگران اشک می ریزم اشک هایی که بیان کننده

درد های درونی ام هستند ودر میان اشک هایم تو را صدا می زنم ومیخوا هم

که کنارم باشی

ولی تو نیستی عزیزم وفقط یاد توست که به من آرامش میده

بیا پیشم امروز بیش از اندازه به تو محتاجم ....

باورم کن................... 

                                           نمی دانم چه می خواهم خدایا

به دنبال چه می گردم شب و روز

چه می جوید نگاه خسته من

چرا افسرده است این قلب پر سوز

ز جمع آشنایان می گریزم

به کنجی می خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور در تیرگی ها

به بیمار دل خود می دهم گوش

گریزانم از این مردم که با من

به ظاهر همدم و یکرنگ هستند

ولی در باطن از فرط حقارت

به دامانم دو صد پیرایه بستند

از این مردم، که تا شعرم شنیدند

برویم چون گلی خوشبو شکفتند

ولی آن دم که در خلوت نشستند

مرا دیوانه ای بد نام گفتند

دل من، ای دیوانه من

که می سوزی ازین بیگانگی ها

مکن دیگر زدست غیر فریاد

خدا را، بس کن این دیوانگی ها

یکی از روزهای سال اول دبیرستان بود. من از مدرسه به خانه بر می گشتم که یکی از بچه های کلاس را دیدم. اسمش فرهادبود و انگار همه‌ی کتابهایش را با خود به خانه می برد.

با خودم گفتم: ”کی این همه کتاب رو آخر هفته به خانه می بره. حتما این پسر خیلی بی حالی است!“
من برای آخر هفته ام برنامه‌ ریزی کرده بودم. (مسابقه‌ی فوتبال با بچه ها، مهمانی خانه‌ی یکی از همکلاسی ها) بنابراین شانه هایم را بالا انداختم و به راهم ادامه دادم.‌

همینطور که می رفتم،‌ تعدادی از بچه ها رو دیدم که به طرف او دویدند و او را به زمین انداختند. کتابهاش پخش شد و خودش هم روی خاکها افتاد.

عینکش افتاد و من دیدم چند متر اونطرفتر، ‌روی چمنها پرت شد. سرش را که بالا آورد، در چشماش یه غم خیلی بزرگ دیدم.

بی اختیار قلبم به طرفش کشیده شد و بطرفش دویدم. در حالیکه به دنبال عینکش می گشت، ‌یه قطره درشت اشک در چشمهاش دیدم.

همینطور که عینکش را به دستش می‌دادم، گفتم: ” این بچه ها یه مشت آشغالن!“

او به من نگاهی کرد و گفت: ” هی ، متشکرم!“ و لبخند بزرگی صورتش را پوشاند. از آن لبخندهایی که سرشار از سپاسگزاری قلبی بود.

من کمکش کردم که بلند شود و ازش پرسیدم کجا زندگی می کنه؟ معلوم شد که او هم نزدیک خانه‌ی ما زندگی می کند. ازش پرسیدم پس چطور من تو را ندیده بودم؟

او گفت که قبلا به یک مدرسه‌ی خصوصی می رفته و این برای من خیلی جالب بود. پیش از این با چنین کسی اشنا نشده بودم. ما تا خانه پیاده قدم زدیم و من بعضی از کتابهایش را برایش آوردم.

او واقعا پسر جالبی از آب درآمد. من ازش پرسیدم آیا دوست دارد با من و دوستانم فوتبال بازی کند؟ و او جواب مثبت داد.

ما تمام اخر هفته را با هم گذراندیم و هر چه بیشتر فرهاد را می شناختم، بیشتر از او خوشم می‌آمد. دوستانم هم چنین احساسی داشتند.

صبح دوشنبه رسید و من دوباره فرهاد را با حجم انبوهی از کتابها دیدم. به او گفتم:“ پسر تو واقعا بعد از مدت کوتاهی عضلات قوی پیدا می کنی،‌با این همه کتابی که با خودت این طرف و آن طرف می بری!“ فرهادخندید و نصف کتابها را در دستان من گذاشت.

در چهار سال بعد، من و فرهاد بهترین دوستان هم بودیم. وقتی به سال آخر دبیرستان رسیدیم، هر دو به فکر دانشکده افتادیم.

من می دانستم که همیشه دوستان خوبی باقی خواهیم ماند. مهم نیست کیلومترها فاصله بین ما باشد.

او تصمیم داشت دکتر شود و من قصد داشتم به دنبال خرید و فروش لوازم فوتبال بروم.

فرهادکسی بود که قرار بود برای جشن فارغ التحصیلی صحبت کند. من خوشحال بودم که مجبور نیستم در آن روز روبروی همه صحبت کنم.

من فرهادرا دیدم. او عالی به نظر می رسید و از جمله کسانی به شمار می آمد که توانسته اند خود را در دوران دبیرستان پیدا کنند.

حتی عینک زدنش هم به او می آمد. همه‌ی دخترها دوستش داشتند. پسر، گاهی من بهش حسودی می کردم!

امروز یکی از اون روزها بود. من میدیم که برای سخنرانی اش کمی عصبی است. بنابراین دست محکمی به پشتش زدم و گفتم: ” هی مرد بزرگ! تو عالی خواهی بود!“

او با یکی از اون نگاه هایش به من نگاه کرد( همون نگاه سپاسگزار واقعی) و لبخند زد: ” مرسی“.

گلویش را صاف کرد و صحبتش را اینطوری شروع کرد: ” فارغ التحصیلی زمان سپاس از کسانی است که به شما کمک کرده اند این سالهای سخت را بگذرانید. والدین شما، معلمانتان، خواهر برادرهایتان شاید یک مربی ورزش… اما مهمتر از همه، دوستانتان…

من اینجا هستم تا به همه ی شما بگویم دوست کسی بودن، بهترین هدیه ای است که شما می توانید به کسی بدهید. من می خواهم برای شما داستانی را تعریف کنم.“

من به دوستم با ناباوری نگاه می کردم، در حالیکه او داستان اولین روز آشناییمان را تعریف می کرد. به آرامی گفت که در آن تعطیلات اخر هفته قصد داشته خودش را بکشد. او گفت که چگونه کمد مدرسه اش را خالی کرده تا مادرش بعدا وسایل او را به خانه نیاورد.

فرهادنگاه سختی به من کرد و لبخند کوچکی بر لبانش ظاهر شد.

او ادامه داد: ”خوشبختانه، من نجات پیدا کردم. دوستم مرا از انجام این کار غیر قابل بحث، باز داشت.“
من به همهمه‌ ای که در بین جمعیت پراکنده شد گوش می دادم، در حالیکه این پسر خوش قیافه و مشهور مدرسه به ما درباره‌ی سست ترین لحظه های زندگیش توضیح می داد.

پدر و مادرش را دیدم که به من نگاه می کردند و لبخند می زدند. همان لبخند پر از سپاس.
من تا آن لحظه عمق این لبخند را درک نکرده بودم.

                                              ///////////////////////////////////

هرگز تاثیر رفتارهای خود را دست کم نگیرید. با یک رفتار کوچک، شما می توانید زندگی یک نفر را دگرگون نمایید: برای بهتر شدن یا بدتر شدن.

خداوند ما را در مسیر زندگی یکدیگر قرار می دهد تا به شکلهای گوناگون بر هم اثر بگذاریم.
دنبال خدا، در وجود دیگران بگردیم.
حالا شما دو راه برای انتخاب دارید:
این نوشته را به دوستانتان نشان دهید،
یا آن را پاک کنید گویی دلتان آن را لمس نکرده است.

همانطور که می بینید، من راه اول را انتخاب کردم.
“دوستان،‌ فرشته هایی هستند که شما را بر روی پاهایتان بلند میکنند، زمانی که بالهای شما به سختی به یاد می‌آورند چگونه پرواز کنند.”

هیچ آغاز و پایانی وجود ندارد…
دیروز،‌ به تاریخ پیوسته،
فردا، رازی است ناگشوده،
اما امروز یک هدیه است…

خسته از راه، کنار مادر
توی ماشین پدر خوابیدم
پلکهایم که به هم افتادند
خواب یک صحن کبوتر دیدم

صبح وقتی که دو چشمم وا شد
شادمان مثل گلی خندیدم
آخر از پنجره پشت اتاق
گنبد زرد رضا را دیدم

دل من مثل کبوتر پر زد
رفت و بر شانه گلدسته نشست
اشک در چشمه چشمم جوشید
بغضم آیینه شد اما نشکست

پدر آماده شد از من پرسید:
دوست داری که تو را هم ببرم؟
گفتم: آری! ولی آنجا چه کنم؟
مادرم گفت: زیارت پسرم!

گر چه زود آمده بودیم ولی
در حرم جای دل من کم بود
هر کسی با او، چیزی می گفت
گوییا با همه کس مَحرم بود

هر کجا رفتیم آنجا پُر بود
پُر ز نجوای دل و دست دعا
یک طرف قصه پر غصه در
یک طرف ذکر غریب الغربا

در رواق حرم پر نورش
کاش دست دل من رو می شد
می شدم من، آن آهوی غریب
ضامن آهو می شدباز او

کاش راستی وصداقت پایه بود

 کاش مردی ومروت پیشه بود 

 کاش قدری دلا بی کینه بود

 کاش نفرت نبود،آیینه بود

آیت‌الله منتظری:

لااقل شجاعت اين را داشته باشند كه اعلام كنند اين حكومت نه جمهورى است و نه اسلامى و هيچ كس هم حق اعتراض و اظهارنظر و انتقاد ندارد!

مرجع بزرگ تقلید شیعیان، حضرت آیت‌الله منتظری در پاسه به نامه ۲۹۳ تن از نخبگان ضمن انتقاد شدید از وضع موجود کشور نوشت: این حکومت نه جمهوری است و نه اسلامی. متن کامل این نامه که در سایت شخصی ایشان منتشر شده را در زیر می‌خوانید:

بسم الله الرحمن الرحيم

( انما يوفى الصابرون اجرهم بغير حساب )

حضور محترم برادران و خواهران عزيز، روشنفكران و نخبگان محترم
پس از سلام و تحيت ; در رابطه با نامه ارسالى مورخ 1/6/88 آن عزيزان ، ضمن قدردانى و ارج نهادن به ايثارگرى و شهامت و پايدارى شما و ملت بزرگوار و عزيز ايران ، معروض میدارم كه اينجانب بارها تذكرات و پيشنهادهايى را براى بيرون رفتن از اين بحران ويرانگر ارائه نموده ام ، ولى ظاهرا حضرات براى رسيدن به مقاصد دنيوى خويش چنان چشم و گوش و دل بر حقايق بسته اند كه نه مِبينند و نه مِشنوند، ولى از آنجا كه هنوز مبارزات با رژيم گذشته در اذهان بسيارى از افراد زنده است و در ميان سردمداران حكومتى بعضا كسانى هستند كه خود طعم شكنجه و زندان و... را چشيده اند اينجانب هنوز نا اميد نيستم و اميدوارم تا كاملا دير نشده مسئولين امر به خود آيند و بيش از اين وجهه نظام جمهورى اسلامى را در بين توده هاى زجر كشيده و سيلى خورده ايران و در سطح جهانى خدشه دار نكنند و موجب سقوط خود و نظام نگردند.

دين اسلام ، دين كامل الهى است و در آن آزادى عقيده و بيان چنان روشن و واضح است كه قرآن كريم در مورد اصل پذيرش دين مى فرمايد: ( لا اكراه فى الدين ) يعنى زور و اجبارى در پذيرش دين نيست ; و بايد پذيرفتن اصول دين با استدلال و برهان باشد. و سيره و روش رسول خدا(ص ) و ائمه معصومين (ع ) نيز اين گونه بوده كه مردم در كمال آزادى و بدون لكنت زبان و بدون هيچگونه ترس و واهمه اى درباره مسائل انتقاد و اظهارنظر نمايند. بزرگترين ستم و ظلم به اسلام عزيز رفتار مستبدانه با مردم تحت عنوان حكومت دينى و اسلامى است .

اميدوارم مسئولين امر از اين راه انحرافى كه در پيش گرفته اند دست برداشته و حقوق از دست رفته مردم را استيفا نمايند، خسارات را جبران نموده و بى گناهان را بيش از اين در زندان نگه ندارند، و با پايان دادن به سناريوهاى نمايشى دادگاهها و پخش اعترافات آنچنانى بيش از اين قضاء اسلامى را مسخره نكنند; و يا لااقل شجاعت اين را داشته باشند كه اعلام كنند اين حكومت نه جمهورى است و نه اسلامى و هيچ كس هم حق اعتراض و اظهارنظر و انتقاد ندارد.

اميدوارم خداوند كريم در اين ماه مبارك رمضان همه ما را از كجروى ها باز داشته و مشمول هدايت هاى مستمر خويش قرار دهد.
والسلام عليكم و رحمة الله و بركاته .

4 شهريور ماه 1388
قم المقدسة - حسينعلى منتظرى
منبع: سایت دفتر آیت الله العظمی منتظری

بسمه تعالی
انا لله و انا الیه راجعون

ملت شریف و عظیم القدر ایران
با کمال تأسف خبردار شدیم که ملت بزرگوار ایران در دفاع از حقوق قانونی خود در تجمعاتی به دور از خشونت مورد هتک حرمت و ضرب و شتم قرار گرفته و به خاک و خون کشیده شده است. اینجانب ضمن تسلیت این ضایعه و ابزار همدردی با آحاد داغدار ملت ،روزهای چهارشنبه ، پنجشنبه و جمعه را عزای عمومی اعلام میکنم و با حمایت قاطع خود از حرکت های غیر خشونت بار ملت مسلمان برای دفاع از حقوق حقه خود در چارچوب قانون متقن اساسی جمهوری اسلامی که جمهوریت را رکن اصلی نظام می داند ،هرگونه اقدامی که منجر به ضربه غیر قابل جبران به جمهوریت نظام گردد را جایز نمیدانم. هریک از برادران و خواهران دینی ما موظف است ملت را در دستیابی به حقوق حقه خود یاری دهد . بر این اساس ، هرگونه مقاومت در این راستا ،به خصوص ضرب و شتم و کشتار ملت را مصداق بارز مخالفت با اصول اساسی اسلام مبنی بر حاکمیت ملت بر سرنوشت خود دانسته و حرام شرعی اعلام می کنم.

و السلام علی من التبع الهدی
حسینعلی منتظری
21 جمادی الثانی 1430
25 خرداد 1388 شمسی

روزی کوروش در حال نیایش با خدا گفت:خدایا به عنوان کسی که عمری پربار داشته و جز خدمت به بشر هیچ نکرده از تو خواهشی دارم.آیا میتوانم آن را مطرح کنم؟

گاه ابر و گاه باران می‏شوم
گاه از یک چشمه جوشان می‏شوم

گاه از یک کوه می‏آیم فرود
آبشار پرغرورم، گاه رود

گاه قطره، گاه دریا می‏شوم
گاه در یک کاسه پیدا می‏شوم

روز و شب هر گوشه کاری می‏کنم
باغها را آبیاری می‏کنم

نیست چیزی برتر از من در جهان
زندگی از آب می‏گیرد نشان

گرچه آبم، روزی اما سوختم
قطره تا دریا سراپا سوختم

تشنه‏ای آمد لبش را تر کند
چاره لب‏تشنه‏ای دیگر کند

تشنه‏ای آمد که سیرابش کنم
مشک خالی داد تا آبش کنم

تشنه آن روز من عباس بود
پاسدار خیمه‏های یاس بود

خون عباس علمدار رشید
قطره قطره در درون من چکید

داغی آن خون دلم را سوخته
آتشی در جان من افروخته

چشمهایم خواب، موجم خفته باد
آبی آرامشم آشفته باد

آب هستم؟ وای من مرداب به
زندگی بخشم؟ نه، مرگ و خواب به

وای بر من، وای بر من، وای دل
مانده در مرداب حسرت پای دل

پیچ و تاب رودم از درد دل است
برکه ازا ندوه دل، پا در گل است

گریه من، شرشر باران شده
غصه‏ام در گریه‏ها پنهان شده

دود داغم ابرها را تیره کرد
آسمانها را سراپا تیره کرد

آب اگر شد اشک چشم از شرم شد
از خجالت ‏شور و تلخ و گرم شد

آب بودم، کربلا پشتم شکست
آبرویم رفت، پستم، پست، پست

حال از اکبر خجالت می‏کشم
از علی‏اصغر خجالت می‏کشم

شعری برای سفیر سینه سرخ عشق:

كارش ميان معركه بالا گرفته بود
شمشير را به شيوه مولا گرفته بود

تنها ميان مردم بيعت فروش شهر
انبوه كينه دور و برش را گرفته بود

دلواپس غريبی امروز خود نبود
اما دلش به خاطر فردا گرفته بود

ديدی كه از ارادت ديرينه حسين
یک كوفه زخم در بدنش جا گرفته بود؟

با سنگ پای بيعت او مهر می زدند
باور نكرد، از همه امضا گرفته بود!

اين شهر خواب بود و ندانست قدر او
هر شب برای مردمش احيا گرفته بود

جرمش چه بود؟ نسبت نزديک با علی؟
آن شعله ها برای همين پا گرفته بود.

دود بود و دود بود و دود بود                     گل ميان آتش نمرود بود
دست گلچين هيچ پروايی نداشت           داغ گل را بر دل بلبل گذاشت
شعله ميپيچيد بر گرد بهار                     خون دل می خورد تيغ ذوالفقار
يک طرف گلبرگ اما بی سپر                  يک طرف ديوار بود و ميخ در
ميخ بود و سينه ای لبريز درد                 ميخ بود و غربت يک رادمرد
ميخ ياد صحبت جبريل بود                     شاهد هر رخصت جبريل بود
قلب آهن را محبت نرم كرد                    ميخ از چشمان زينب شرم كرد
شعله ها از داغ غربت سرخ شد             ميخ كم كم از خجالت سرخ شد
ميخ بود و دست شوم سرنوشت            سينه ای می ديد لبريز بهشت
گفت با در، رحم كن سويش مرو             غنچه دارد سوی پهلويش مرو
حمله طوفان سوی دود شمع كرد            هر چه قوت داشت دشمن جمع كرد
روز رنگ تيره شب را گرفت                     مجتبي چشمان زينب را گرفت
پای ليلی چشم مجنون می گريست      ميخ بر سر مي زد و خون مي گريست
ابر با رنگ كبودی گريه كرد                     جای مردم يک يهودي گريه كرد
جوی خون نه، تا به مسجد رود بود          دود بود و دود بود و دود بود

 به ياد كربلا افتاده ام باز
عنان طاقت از كف داده ام باز

به من ماهی نشان دادند آنجا
كه تا امروز مستم از تماشا

دلم پر می زند هرشب به بامش
سلامم می كند دارالسلامش

دل عاشق ز معشوقش جدا نيست
برايم هيچ جايی كربلا نيست

چه ميفهميد از حال دل من
شنيدن كی بود مانند ديدن

من مجنون جز اين ليلا ندارم
خدايا تاب تا فردا ندارم

سر عاشق نوازی داشت يارم
دو روزی پرده را برداشت يارم

قرق كرد او حرم را تا بمانم
كنار تربتش شعری بخوانم

نشانم داد مزد نوكری چيست
خريدار دل شيدای من كيست

تهيدستم ولی گنجينه دارم
حسين تازه ای در سينه دارم

دراین روزهای عزیز مارا هم فراموش نکنید

التماس دعا....................

                بهترینها......چیست؟؟؟؟؟؟                 

بهترين بخشش آن است :كه منتظر تشكر نباشي

بهترين خصلت آن است :كه هيچ كس را نرنجاني

بهترين عادت آن است :كه هميشه در سلام ، پيش دستي كني
بهترين احساس آن است :كه شادي را در زير پوستت حس كني

بهترين پدر و همسر آن است :كه خانواده در كنارش احساس امنيت و شادي كنند
بهترين مادر و همسر آن است :كه تنها بتواني چند ساعت نبود او را در خانه تحمل كني نه بيشتر!

بهترين فرزند آن است :كه به او افتخار كني
بهترين خانه آن است :كه هميشه از آن صداي خنده و شادي بشنوي

بهترين دوست آن است  :كه با او راحت باشي و هر لحظه كه بخواهي ، بتواني حرف دلت را به او بزني
بهترين هدف آن است :كه قابل دسترسي باشد

بهترين عشق آن است :كه دوطرفه باشد
بهترين قدرداني آن است :كه در عمل باشد نه فقط بر زبان

بهترين شغل آن است :كه از انجامش ‌لذت ببري
بهترين غذا آن است :كه با دل خوش خورده شود

بهترين پول آن است :كه از راه حلال و با اتكاء به خود به دست آورده باشي
بهترين حادثه آن است :كه زندگي تو را متحول سازد

بهترين ترانه و آهنگ آن است :كه تو را به ياد خاطره اي خوش بيندازد
بهترين مسافرت آن است :كه هميشه آرزوي تكرارش را داشته باشي

بهترين انگيزه آن است :كه تو را به تحرك و تلاش بيشتر وا دارد
بهترين خاطره آن است :كه تنها با فكر كردن به آن در عين افسردگي تو را شاد و سرحال سازد
بهترين منظره آن است :كه صورتي را با اشك شوق بيني
و بالاخره...

بهترين خداحافظي آن است :كه حتماً سلامي در پي داشته باشد

      بهترین لحظه ی زندگی هر انسان اولین لبخند او بر دنیاست.

        ندیدم بهاری 

                       محبت ز یاری

                                          دلم غرق خون شد

                                                                 عجب روزگاری

            میتوانستم ناله کنم...خنديدم

                        ميتوانستم شکايت کنم...قدردانی کردم

                                     ميتوانستم فرياد بزنم...سکوت کردم 

  
                                                    ميتوانستم نفرين کنم...دعا کردم

 
               ميتوانستم ويران کنم...ساختم 

                      ميتوانستم تحقير کنم...خود را شکستم 

                                 ميتوانستم برانمت...بدرقه ات کردم 

 
                                          يادم باشد..حرفی نزنم که به کسی بربخورد

                  نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد 

                                  راهی نروم که بيراه باشد 

 
                                                    خطی ننويسم که آزار دهد کسی را

 
               يادم باشد که روزگار خوش است...

                                                         همه چيز بر وفق مراد....

 
 
                                            تنها دل ما 
                                                          دل نيست

دنیا روهم اگه بدی دلم ازت صاف نمیشه

تو برو از این به بعد تنهایی یاورم میشه

                                         نه دیگه دوست دارم محال باورم بشه

حیف قلبم که یه روزی به تو دادمش امانت

چشمای بارونیه من کرده بودش به توعادت

جهنم هم جایی واسه تو نداره به خدا

اتیش که بخواد روی سر تو بباره حیف

حرف من همینه که بروپی کار خودت

هر چی درد وغم وغضه است همگی مال خودت

حالا حقته بری یه گوشه ای زار بزنی

از غم نبودنم هی داد وفریاد بزنی

این رو میخوام همیشه آواره بشی از خدا

واسه درمون دلت دنبال راه چاره شی

                                   خیلی وقته که به خوابم نمیای

تویی که تموم دنیای منی

دیگه شعرای منو نمیخونی

تویی که تنها دلیل بودنی

خیلی وقته که صدای پای تو

این سکوت کهن رو نمیشکنه

                                                   بعد تو انگاری تنهایی داره

به دلم رنگ زمستون میزنه

              تو که نیستی آسمون واسه گلا        

    ابر بارونی نمیباره دیگه

       تو که نیستی مهربونیت دیگه نیست  

  تو شبام هیچکسی قصه نمیگه

   نمی خوام باور کنم که تو دلت

    واسه من جایی نداری مهربون

      بسمه غربت تلخ این قفس 

پرامو دیگه به آتیش نکشون

     الهی شکر 

خوش به حالم خوش به حالم

تا توهستی تو دلم غمی ندارم

نمی دونم که دارم خواب میبینم یا که بیدارم

به خدا هیچ باورم نیست

آخه یک عمر که من در انتظارم

حالا که به تو رسیدم

تورو رو چشمام میزارم

الهی شکر الهی شکر الهی شکر

                                               بغض شب

تو مثل بغض شب طوفانی بودی

من اما عاشق و پاک مثل مریم

شب رفتن ولی هرگز ندیدی

هنوز مدیون چشمای تو هستم

به تو از بی کسی چیزی نگفتم

که به آغوش سردت قانع بودم

بورو ای آخرین شبگرد عاشق

من اون تبعیدی بارون و رودم

تو آزاد و رها مثله یه پرواز

من اما بی گناهی بر صلیبم

میون سایه ها با دامنی تر

مثه اندوه شب سرد و غریبم

ندونستم تو این دنیای فانی

نمیشه همزبون رازقی بود

                                                  میون این همه آوارو دیوار

نمیشه فکر عشق و عاشقی بود

هنوزم فکر مرغای مهاجر

به غیر از گریه تعبیری نداره

دلم تنگه ازاین دنیای فانی

                                             از این شبهای سرد و بی ستاره

                                                   وداع

میروم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه خویش

به خدا میبرم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه خویش

میبرم تا که در آن نقطه دور

شستشویش دهو از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه عشق

زین همه خواهش بیجا و تباه

میبرم تا ز تو دورش سازم

ز تو ای جلوه امید محال

تا از این پس نکند یاد وصال

ناله میلرزدمیرقصد اشک

آه بگذار که بگریزم من

از تو ای چشمه جوشان گناه

شاید آن به که بپرهیزم من

به خدا غنچه شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله آه شدم صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

میروم خنده به لب خونین دل

میروم از دل من دست بردار

ای امید عبث بی حاصل

                                              گریز و درد

رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهی بجز گریز برایم نمانده بود

این غشق آتشین پراز درد بی امید

در وادی گناه و جنونم کشانده بود

رفتم که داغ بوسه پر حسرت تو را

با اشکهای دیده ز لب شستشو دهم

رفتم که ناتمام بمانم در این سرود

رفتم که با نگفته به خود آبرو دهم

رفتممگو مگو که چرا رفت ننگ بود

عشق من و نیاز تو وسوز و ساز ما

از پرده خموشی و ظلمت چون نور صبح

بیرون فتاده بود به یکباره راز ما

رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

در لابلای دامن شبرنگ زندگی

رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان

فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی

...........

                                             کابوس تلخ

من نه میدانم نه میخواهم بدانم آن چه بود که با یک نگاه مرا آشفته ساخت وآن چه بود که با یک لبخند دلم را دیوانه ساخت اما میخواهم بدانم آن چه بود که با یک تلنگر کلبه ی کوچک دلم را این چنین ویران ساخت

نگو . نه. تو نبودی که دلم را کشتی. تو که عاشق من بودی.نه .تو نبودی این کابوسی تلخ است و باید باور کنم او که تمام زندگانیم داراییش بود دل تنهایم را تنهاتر کرد و رفت و چرا ؟ اگر هنوز چشم هایم باز است به این امید است که تو نرفتی و دوباره درون کلبه ی تنهاییم سکنا میگزینی و میدانم که امیدم بی حاصل است اما باز امیدوارم چون هنوز هم دوستت دارم

                                            عشق چیست؟

عشق آن نیست که تو میبینی عشق آن است که احساسش کنی عشق آن نیست که می گویند دیوانه کننده است عشق آن است که زندگی بخش است عشق آن نیست که با خواست تو به وجود بیاید عشق آن است که نا خواسته می آید عاشق آن نیست که از غم دوری بمیرد عاشق آن است که به امید دیدار زنده بماند من عاشق نیستم تو هم عاشق نیستی مجنون عاشق بود که حتی زمانی که لیلی ازدواج کرد امید داشت ولی وقتی لیلی مرد مجنون از عشق او و به امید دیدار او در دنیایی دیگر جانش را فدای دیدارش کرد

حالا آیا تو عاشقی؟آیا حاضر به خاطر دیدن لیلی یا مجنون خودت عمرت را فدا کنی؟

می گویی بله ولی حاضر نیستی و اگر روزی عشقت بمیرد تو برای خودت گریه می کنی برای خودت که تنها شده ای ولی اگر واقعا" عاشق بودی مثل مجنون برای لیلی میمردی نه این که برای خودت گریه کنی

                                               زیبایی عشق

من عاشقم عاشق عشقم ولی .....................

چی بگم هیچکی منو درک نمی کنه من عاشقه عشقم

یکی هست که بدونه عاشق عشق بودن یعنی چی؟.............

می خوام یکی بفهمه عشق خیلی قشنگه بدون اینکه آدمبخواد به معشوق و عاشق فکر کنه

کلا" عشق خیلی قشنگه عشق شادی میاره نه غم آدمی که فکر می کنه عشق اومده تو زندگیش خیلی خوشبخته حالا این عشق به هر چیزی که باشه می خواد آدم باشه می خواد شئ باشه یا حتی پول مهم عشقیه که داره به خدا عشقخیلی قشنگه و حالا اگه گفتین قشنگترین عشق کدومه ؟........................

اینه که آدم عاشقه خدا باشه

عشق خدا

خدایا اندازه ی هر چنتا سلولی که آفریدی دوست دارم

خدایا به همون اندازه که عاشقا رو دوست داری دوست دارم

خدا جونم به قدر همه ی ستاره هایی که آفریدی دوست دارم

خدایا می دونم غیر ممکنه ولی از اون اندازه که دوسم داری

من 10000000 تا بیشتر دوست دارم

خدایا هر چی بگم دوست دارم تو بیشتر دوسم داری

ولی بازم می گم دوست دارم بیشتر از اون چیزی که دوسم داری

خدا جون توی این دنیا هیچ چیزی نیست که به اندازه تو مهربون و عاشق باشه

خدایا آدما رو ببخش به خاطر اینکه از اون عشقی که گذاشتی تو دلشون بد استفاده می کنن

تو عشق آفریدی که عاشق خودت باشیم خدایا ولی قبول کن

که این دل گوش نمیده یهو بدون اینکه ما بخوایم عاشق میشه

پس خدایا ازت میخوام حالا که عاشق شدن دست خودمون نیست یه کاری کن مجبور نشیم که فراموش کنیم آخه اینم دست خودمون نیست وقتی عاشق میشیم دیگه این عشق

همه چیزو به غیر از معشوق از بین میبره

پس خدایا تو مواظب ما باش که عاشق نشیم اگه هم شدیم از عشقمون جدا نشیم

و اگه جدا شدیم بتونیم تحمل کنیم و امید داشته باشیم

                           خدایا خیلی دوست دارم خیلی

                                              سخت

امروز می فهمم وقتی یه نفر میگه سخته یعنی چی ؟ وقتی بکی میگه ممکن نیست یعنی چی؟ وقتی یکی میگه میمیدم یعنی چی؟ قبلا" فکر میکردم همش حرفه که وقتی یه نفر میگه عاشق شدم و نمیتونم ازش دست بکشم اما حالا که خودم این حس و دارم میفهمم که حرف نیست واقعیته فکر میکردم تلقینه وقتی یه نفر میگه نمیتونم عشقمو فراموش کنم اما حالا میبینم که عین حقیقته حالا من میگم:

نمیتونم فراموشش کنم نمیتونم فکر کنم دوسم نداره نمیتونم حس کنم بدون اون بودن یعنی چی ؟ من دوسش دارم و نمی تونم باور کنم که فقط من دوسش دارم و اون منو دوست نداره اما باید با این موضوع کنار اومد که بعضی وقتا سرنوشت یه جوری رقم میخوره که بابه میل ما نیست

۲ بهترين خصلت آن است كه هيچ كس را نرنجاني

 ۳بهترين عادت آن است كه هميشه در سلام ، پيش دستي كني

۴ بهترين احساس آن است كه شادي را در زير پوستت حس كني

۵ بهترين پدر و همسر آن است كه خانواده در كنارش احساس امنيت و شادي كنند

 ۶بهترين مادر و همسر آن است كه تنها بتواني چند ساعت نبود او را در خانه تحمل كني نه بيشتر!

 ۷بهترين فرزند آن است كه به او افتخار كني

۸ بهترين خانه آن است كه هميشه از آن صداي خنده و شادي بشنوي

۹ بهترين دوست آن است كه با او راحت باشي و هر لحظه كه بخواهي ، بتواني حرف دلت را به او بزني

۱۰ بهترين هدف آن است كه قابل دسترسي باشد

 ۱۱بهترين عشق آن است كه دوطرفه باشد

 ۱۲بهترين قدرداني آن است كه در عمل باشد نه فقط بر زبان

 ۱۳بهترين شغل آن است كه از انجامش ‌لذت ببري

۱۵ بهترين غذا آن است كه با دل خوش خورده شود

۱۶ بهترين پول آن است كه از راه حلال و با اتكاء به خود به دست آورده باشي

۱۷ بهترين حادثه آن است كه زندگي تو را متحول سازد

 ۱۸بهترين ترانه و آهنگ آن است كه تو را به ياد خاطره اي خوش بيندازد

 ۱۹بهترين مسافرت آن است كه هميشه آرزوي تكرارش را داشته باشي

۲۰ بهترين انگيزه آن است كه تو را به تحرك و تلاش بيشتر وا دارد

۲۱بهترين خاطره آن است كه تنها با فكر كردن به آن در عين افسردگي تو را شاد و سرحال سازد

 ۲۲بهترين منظره آن است كه صورتي را با اشك شوق بيني و بالاخره...

۲۳ بهترين خداحافظي آن است كه حتماً سلامي در پي داشته باشد................

چرا بلبل همیشه نغمه خوان است؟

چرا بر برگ شبنم می نشیند؟

چرا آلاله های باغ سرخند؟

چرا بر روی گل غم می نشیند؟

چراباران همیشه قطره قطره ست؟

چرا در خانه ها دریا نداریم؟

چرا در باغچه یا توی گلدان؟

گلی یا برگی از رویا نداریم؟

چرا پروانه ها معنای عشقند؟

چرا چغدان همیشه اشکبارند؟

چرا مـردم همــانـند کـبوتر؟

درون خانه ها جغدی ندارند؟

چرا در هر کتابی آسمان ها

همیشه آبی وخوشرنگ هستند؟

چرا هیچ آسمانی رنگ غم نیست؟

چرا مردم خدا را می پرستند؟

چرا مـا عـاشق بـاد صبایـیم

چرا یک بار با طوفان نباشیم؟

چرا در هر زمان در فکر دریا

چرا یک بار با باران نباشیم؟

چرا گلزارها شاداب وسبزند

چرا قلب بیایان لاله گون است؟

چرا دستان برکه پاک ونیلی ست

چرا چشم شقایق رنگ خونست

می خوام یه قصری بسازم

پنجره هایش آبی باشه

من باشم وتو باشی و

یک شب مهتابی باشه

می خوام یه کاری بکنم

شاید بگی دوسم داری

می خوام یه حرفی بزنم

که دیگه تنهام نذاری

می خوام  برات ازآسمون

یاسای خوشبو بچینم

می خوام شبا عکس رو

تو خواب گل ها ببینم

می خوام که جادوت بکنم

همیشه پیشم بمونی

ازتوکتاب زندگیم

یه حرف رنگی بخونی

دو سه روز ، ه طپش دل ، شده چون ، نبض دقايق

بخدا...شعله ور شده ام ، زهمه بي خبر شده ام

تو ز بس آتشم زدي ، چقدر ، مختصر شده ام

دل من ، مثل كبوتر ، به هواي تو پريده

سربامي ننشسته ، كه به كوي تو رسيده

چه كنم..!!هركجا كه روم ، نرود يادت از دل من!

چه شود موج عشق تو ، هم ، بزند سر به ساحل من

هرجا روي ، جانم رود ، دنبال تو

در هر كجا ، گيرد ، سراغ حال تو

ناگه اگر خاري ، نشيند در رهت

مژگان من ، ميپرسد از ، احوال تو

شده ام غرق خيالت...

شده ام عاشق و مجنون...

چه كنم با دل شيدا...دل شيدا ، دل پرخون

هنوز برای عید چیزی نخریدم . خوب امسال نمی دونم تکلیف من توی عید چی هست.فقط دیشب رفتم دو تا ماهی گلی رنگ خریدم....

توی آکواریوم تعداد زیادی ماهی هستند.اینقدرکه نمی تونی یکی رو دنبال کنی.تا میاد چشمت به یکی بیفته دیگری جاش رو پر میکنه..

ماهیها رقصنده و پر جنب و جوش . یکی یکی با تور پسرک گرفته می شوند توی تنگ بلور یا گاهی توی یک پاکت پلاستیکی.

معلوم نیست کدوم یک کجا میرن.

دلم می خواست همه ی ماهیها رو یکجا بخرم ببرم بندازم توی یک رودخونه..نیم دونم چرا حسی بهم میگفت این ماهیها هم توی همین چند روزه توی همین آکواریوم به همدیگه دل میبندند.

نمی دونم آیا شده رد نگاه یک ماهی با دهانی که تند تند باز و بسته میشه به یک ماهی دیگه بیفته که توی این چند روزه عاشق هم شده اند؟

نمی دونم دل خونین این ماهیها رو کسی میبینه ؟

گاهی وقتها ماهی هایی که می خریم و میاریم خیلی زود میمیرند.مخصوصا اونهایی که تنها میشن.همه میگن از آب هست.اما من میگم نه!!از غصه دوری و جدایی دق کرده اند..

می خوام یک ماهی بخرم و ببرم خونه .یادم میاد دوباره یک ماهی دلبسته ی یکی دیگه شده .به پسرک میگم : یک جفت ماهی بده..حالا توی تنگ بلور توی ماشین احساس میکنم این دو ماهی خوشحالتر از همیشه با باله هاشون می رقصند.

خوشحالم این دوتا دل رو از هم جدا نکرده ام...

یادم می افته به آهنگ دو ماهی از.............آروم آروم نجوا می کنم....

ما دو تا ماهی بودیم
توی دریای کبود
خالی از اشکای شور
از غم بود و نبود
پولکامون رنگارنگ
روزامون خوب و قشنگ
آسمونمون یکی
خونمون یه قلوه سنگ

خنده مون موجا رو تا ابرا میبرد
وقتی غمگین بودم اون غصه میخورد
تورای ماهیگیرا وا نمیشد
عاشقی تو دریا تنها نمیشد

خوابمون مثل صدف
پر مروارید نور
پر شد این قصه ما
توی دریاهای دور

همیشه تک میزدیم
به حبابای درشت
تا که مرغ ماهیخوار
اومد و جفتمو کشت
دلش آتیش بگیره
دل اون خونه خراب
دیگه نوبت منه
سایش افتاده رو آب

بعد ما نوبت جفتای دیگه س
روز مرگ زشت عشقای دیگه س
ای خدا کاری نکن یادش بره
که یه ماهی این پائین منتظره

نمیخوام تنها باشم
ماهی دریا باشم
دوست دارم که بعد از این
توی قصه ها باشم!

                                         //////////////////////////////////////////

به کودکي گفتند : عشق چيست؟ گفت : بازي.

به نوجواني گفتند : عشق چيست؟ گفت : رفيق بازي.

به جواني گفتند : عشق چيست؟ گفت : پول و ثروت.

به پيرمردي گفتند : عشق چيست؟ گفت :عمر.

به عاشقي گفتند : عشق چيست؟ چيزي نگفت:آهي کشيد و سخت گريست

ازآتش پرسيدم محبت چيست؟

گفت از من سوزانتر

 است از گل پرسيدم محبت چيست؟

گفت از من زيباتر

 گفت از من عاشق تر است.

از خودش پرسيدم تو کيستي؟

 گفت نگاهي بيش نيستم

                      كه اين دفترممتاز

                                         كنم باز و شوم قافيه پرداز

                                                                        وسخن را كنم آغاز

                                                                                                به تسبح خداوند تبارك و تعالي:

كه غفور است وحليم است

                                    رؤف است وكريم است

                                                                  كبير است وعظيم است

                                                                                                  بصير است و عليم است

نصير است و نعيم است

                               قدير است وقديم است

                                                             خدايي كه بسي نعمت سرشار به ما آدميان داده

گهرهاي گران داده

                       سر و صورت و جان داده

                                                    تن و تاب و توان داده

                                                                              رخ و روح و روان داده

لب و گوش و دهان داده

                              دل و چشم و زبان داده

                                                           شكم داده و نان داده

                                                                                      زآفات امان داده

كمالات نهان داده

                       هنرهاي عيان داده و

                                                 توفيق بيان داده و

                                                                         اينهايي كه آن داده

كه از شكر و عطا وكرمش چشم نپوشيم

                                                                و ز هر غم نخروشيم و ز هر درد نجوشيم و

تكبر نفروشيم و مي از ساغر توحيدبنو شيم و

                                                               بكوشيم كه تا از دل و جان شكر بگوييم:

عنايات مبين را

                     آفريننده دانا و خداوند

                                                 توانا ومهين خالق يكتا و

                                                                                  بهين دارو دا دار

كز و گشته پديدار

                      به دهر اين همه آثار:

                                                چه دريا و چه كوهسار

                                                                             چه صحرا و چه گلزار

                                                                                                       چه آنها و چه اشجار

خدايي كه خبر داره از همه اسرار غني باشد و غفار

                                                                    شود مرحمتش يار در اين دار و در آن دار

آرزومندم و خواهنده كه بخشد كرم ايزد بخشنده به هر بنده شكيبايي و تدبير وتوانايي و بينايي . دانايي بسيار كه با پيروزي از عقل ره راست بپوييم وز هر قصه شيرين و حديث نمكين پند بگريم و

نصيحت بپذيريم و چنان مردم فرزانه بدان گونه حگيمانه در اين دار جهان عمر سر آريم كه از كرده خود شرم نداريم و ره بد نسپاريم و به درگاه خدا شكر گزاريم.